Weird dream is weird

I slept for more than 10 hours today, and I woke up dahil sa hindi ako makahinga due to a sever chest pain (which is bad because I have a heart problem for years already). So I positioned myself in high fowlers just to aid my breathing. I thought nalulunod ako pero di naman pala. But, my dream isn't connected with drowning or whatevs. It's kinda related to something na madalas na dumadaan sa isipan ko lately.

Hindi sya magkakasunu-sunod so per scene ko na lang sya ikukuwento.

The first one was a car racing. I dunno kung pano sya napunta sa parteng yun since ang naaalala ko eh nasa isang construction store (provincial setting) ako para bumili ng pako or whatevs and may pinapalabas na boxing match sa TV.

The next thing I remember eh sinave nya ko dun sa car racing. Weird lang diba?

Next, pababa na kami ng parang hill ng may nadaanan kaming children's park na overlooking a very beautiful place. Pero, ang sabi ko eh Cuyo yun, pero based dun sa itsura ng setting eh hindi naman. But the cute part there was when he's holding my hand. Yes, he's a HE. Baka naman babae yung naiisip nyo ha. Charot.

I dunno kung bakit ako kinikilig, hahaha, pero throughout my dream, ilang beses namin inuulit-ulit na we're friends. (Alangan naman na magkaaway kami?)

And the last one was nung may nabasag syang glass windown nung nasa town proper na kami. Di ko alam kung bat nabasag yun, may bumato ng bote o sapatos eh. So the owner of the house asked us to come inside and talk about what happened. Since si "friend" lang naman ang may kasalanan, he (the house owner) invited him in a room (which I first thought was an office).

Since antagal ko na sa may sala, nagsuspetsa na ko na baka may maling nagaganap though wala naman akong naririnig na pag-aaway. So nag-ninja moves na ko. Lumabas ako at sumilip sa window kaso wala akong makita at wala akong marinig. In the end, I went back inside of the house and kicked the door really hard when I found the house owner doing something "EEEW!"

(OKAY. RATED SPG. AND DI KO KINAYA)

Lemme say what I actually said in my dream, PUTANGINA! Well, I rarely curse someone, but that was really something I can't handle anymore. Dahil sa sobrang hiya nung house owner (tangina, di pa sya nahiya!), pumasok sya ng CR para ayusin sarili nya. Ayos-ayusin nya naman sarili nya, pati utak nya!!!

So ayun, balik sakin ang eksena. Nagsusumigaw na ko sa loob ng room na yun tapos andami kong pinagsasabi. Yung ibang sinabi ko, di ko na maalala though yung iba naaalala ko pa. Wanna know what I said? Secret. Charot. Malamang umiiyak ako sabay sabi ng mga walang hiya yung lechugas na house owner na yun and chuchuchu. Tapos eto naman ako kay "friend" na kawawang kawawa. Aaaand, parang sinabi ko na rin na betchikels ko si friendlaloo.

Honestly, di ko ineexpect na ganun magiging dream ko. Nakakaloka lang yung subconscious mind ko, ang weird lang talaga. Feeling ko, kaya ko napanaginipan si friendlaloo bilang napag-usapan namin sya ni BFF last Saturday. Yun siguro yun. Although medyo may guest appearance din tong si friendlaloo sa mga past dreams ko, medyo disturbing lang yung panaginip ko kanina.

Pero kidding aside, I know there's a deeper meaning kung bakit napapanaginipan natin yung mga tao. Maybe we're denying that we're thinking about them but in reality, deep in our hypothalamus, it will always be them who we're thinking about. I know it's not right or wrong to think about him, we're friends, right. Pero disturbing lang kasi yung pagdadrama ko dun sa last part, parang it says that I still like the person.

I think it's not bad to still like a person. Well, we all like a certain person, it might be a friend or not. Pano mo ba magiging friend yung isang tao kung hindi mo bet maging friend, diba? Haha, I think may point naman yung argument ko, right? I may still like a friend, but let's just leave it for being as a friend alone.

Sometimes, natatawa ako when my other friends tells me to "move on." And I'm questioning myself, "Ano ba ipagmu-move on ko?" So babalikan ko uli yung pinaglalaban ko lagi na, it's not wrong to like someone, then tell it straightly to him that you like him BUT you're not asking him to like you back, or to love you. So liking someone without assuming or exxpecting something in return isn't really bad. Aaand, it won't hurt that much. Trust me.

There are some times that I felt that I already lost my pride for doing that, but hey, I didn't lost anything. I still have my old self, my friend, our friendship, that's all. And, I also wanted to say that there's no romance that happened between the two of us. Maybe that's why other people needs to "move on" because they we're used to have romantic ties, and dahil nasanay na sila sa ganun, kapag nawala na yung romance eh kelangan naman nilang kalimutan yung mga nakasanayan nila. Well, same goes dun sa mga umasa, pinaasa, landian, MU kunwari or kahit ano pa man. Asus, pinagdaanan ko na rin yang MU "kuno" (not related with the friendlaloo person here) and at first ang hirap,  kasi nakasanayan mo na may nagke-care sayo (kahit thru text lang. WTH!). Ah basta, parang ganun na rin yun no. Siguro sa parteng yun, applicable ang pagmu-move on diba?

So if ever there will be other people who will soon tell me to "move on" (again), I think walang point yung pagmu-move on, kasi wala naman talaga :)

-----
Sa sobrang freestyle ng blog entry ko na to, nailabas ko na naman mga ibang hanash ko. :D Sige lang guys, malay nyo may ma-realize din kayo sa mga ka-hanash-an ko :)

Looking back and forth

Another night of reminiscing past memories. :D

Actually, nagsimula lang to nung nahanap ko yung 2011 planner and memo block ko. Tawang-tawa ako sa mga nasulat ko dun. Di ko maimagine yung mga iniisip ko nun. Parang desidido na ko mag-jowa nun ha! (Good thing di ko pinush! Di ko maimagine buhay ko ngayon kung nagka-jowa ako! My goodness!)

After that, nakita ko naman sa drawer ko yung Nokia expressmusic phone ko. The last time na ginamit ko yun eh nung March pa (nung ninakaw yung BB Curve ko). Pero matagal-tagal ko ring ginamit yung Nokia ko nung 4th yr. From July to December ko ginamit yung Nokia phone ko alongside my BB Curve (na Smart yung sim).

Since gumana na yung phone ko, naisipan kong magbasa ng texts. Well, di ko na naisipang basahin yung 2011 texts ko bilang walang kwenta lang naman yung mga naiwang texts dun, puro si Joshua lang :D Nung sa 2012 naman, puro haggard days ko, tapos mga GM ng Mayor namin, plus editors and Sporthos na puro tungkol sa covers. Sa lahat ng texts na nandun, andami kong tawa sa mga chikahan namin ni JH lalo na yung usapang PBA at Chris Tiu. Kainis, kinokontra ako sa pagfa-fangirl ko kay Chris (pati kay Terrence!). Haha. Pero mas madalas pala naming pagkwentuhan nun yung acads. Hoho. Acads forevs! 

Feeling ko tuloy ang petiks nung buhay ko noong fourth year, kasi kahit na stressed ako, parang hindi ako nagre-reklamo. Actually, tuwang-tuwa pa ko nagkkwento about sa duty ko na nagpa-anak ako. HAHAHA. Isipin mo, yung katext ko eh matutulog na, ako eh nagsisimula pa lang araw ko (bilang graveyard duty ako). Tapos sa umaga pag-uwi ko, magkkwento ako about sa duty, yung kausap ko naman papasok na ng school. :D

-----

Habang nanunuod ako ng TV kanina, sabi nila eh 20,000 words yung average na sinasabi ng mga babae. Kung sa iba eh 20K, kamusta naman kaya sakin? Tapos naging aware tuloy ako sa words na sinasabi ko. Since ilang araw na akong walang kausap sa bahay, ilang words lang kaya nasasabi ko? HAHAHA. Sa araw na to, i dont think kung naka-1000 words ako. :D

Point blank

(another random post with a very nonsense title)

Since I was looking for some photos I missed to upload last time, I decided to check all folders in my hard drive. But at one point, I came across a picture taken with a friend last year. After I was fascinated how healthy I looked like a year ago, it was then I realized that it was a rare photo I had with that person. After staring at it by more than 5 seconds, I abruptly said to myself, "Bagay nga pala talaga kami." Hahahaha.

Well, that person was frequently mentioned here in my blog, just check for my tags. Hoho. Any, I admit that we look good together (yeah, we look good together because we have the same height and almost close skin complexion) but we're really friends. Actually, baka friends to the superlative form pa yata dapat, mga more than friends, ganun. :D

Hahaha, okaay, I know it's really a very lame realization or whatever. But everything that I saw in my hard drive really put a smile on my face. Gahd, time runs so fast. And at least, I had some photos when I still look healthy, blooming, haggard, sleepless, etc. :D

Okay, good night :D

Back

Note: Isang walang kwentang post. Bow.

I actually planned to keep this one as a secret, but in the end, bakit ko nga pala kelangang i-sikreto to? Ano to? Buhay ng high-profile na tao? XD

Last Wednesday, I was with Joshua. Yes, you read it right. Just click the Joshua tag to know more about him. Pero kung lagi kang nagbabasa dito, malamang alam mo na.

Moving on. Last week pa namin napagpasyahan na manuod ng game, syempre suporta naman sya sa childhood friend nya. The day before the game, nag-usap na kami kung san kami magkikita, which was Baclaran Church (bat kase anlayo?!).

Nung mismong day na yun, around noon, eh nagtext sya na ayaw daw syang payagan ng girlfriend nya. (Teh, wag masyadong magnet kay jowabels okey? Pasalamat ka eh martir sayo yang jowa mo kahit na... Nevermind!) So I told him na bahala naa sya umeskapo sa girl friend nya. Ayoko naman maki-join sa di nila pagkakaunawaan. After an hour, nagtext na si Joshua na paalis na sya. So pumunta na rin ako ng FEU para kunin yung tickets at nag-LRT papuntang Baclaran.

At nauna syang dumating sa simbahan kesa sakin, at late ako ng lampas 30 minutes. Aba, galit pa na late ako? May 'wtf' pa sa dulo ng text. Aba, walang murahan dre!

Any, pagdating ko ng simbahan eh nakita ko agad sya. Well, naka-white v-neck shirt (gaaah, kahinaan ko ang vneck shirts!) and acid-washed pants plus sneakers. Pagkakita ko sa kanya eh hinatak ko sya papuntang simbahan bilang magpe-pray muna ako bago umalis. Di na ko nakabalik uli dun after exams.

Since ambilis ko maglakad (at ang kupad nya), nauna na ko sa kanya pero paglingon ko eh andun naman sya sa likod ko at pa-ngiti-ngiti pa (medyo abnormal na ngiti lang). Pagkatapos nun eh naglakad na kami papuntang sakayan. Jusko, bat ba antagal maglakad neto? halos masunog na balat ko sa init. Ang hirap pa eh geographically-challenged pa tong kasama ko. Medyo masarap isumpa kasi ke-lalaking tao, di marunong mag-commute!

Pagsakay namin sa jeep, kwento agad sya about dun sa jowa nya na ayaw syang payagan at ginawa na nya lahat ng paraan para payagan sya. Hay, ganyan talaga pag medyo desidido, gagawin ang lahat. Sabi ko nga eh sana nagpaalam na sya agad nung nagsabi sya na manunuod kami. At dagdag ko pa "Ako nga eh, nagpaalam ako agad kaya pinayagan ako!" (Tunog may jowa kuno!) HAHAHAHA.

Pagdating ng MRT, kinawawa ko na naman sya sa kahahabol sakin sa paglalakad. Ayoko kasi ng makupad na tao. Makupad ako gumalaw pero mabilis ako maglakad. -_________- Hanggang papunta dun sa mismong sakayan eh halos hingalin sya sa kakahabol.

"Hahawakan na nga kita, baka mawala ka na naman eh." (Jusko, bat kinilig ako sa parteng to? HAHAHA) Ang bilis ko raw kasi maglakad. Medyo 10x nya ata inulit sakin na ambilis ko. So hinawakan nya yung bag ko habang naghihintay kami sa tren. (Jusko MRT Taft, bat lagi akong kinikilig pag napupunta ako dito? LOL)

Nung andun na kami sa tren, magkausap pa rin kami at medyo magkaharap kami (parang nangyari na to dati? Kaso medyo "close" ata yung nauna dahil siksikan to death sa LRT 1). Super random lang ng usapan namin, minsan inaasar ko sya na ang tanda na nya dahil 21 na sya at dapat eh nung 2012 pa sya graduate pero ngayon di pa rin sya graduate, tapos yung height nya na naungusan ko na, at yung pagiging martir nya (dinaig nya ko sa pagka-martir! Wag ka! XD). 

Nagku-kwento rin naman sya tungkol sa studies nya, sa OJT, sa buhay-jowa nya, at ibang bagay about sa childhood friend nya. Yung ibang mga chismis na nababasa ko sa twitter, medyo sa kanya ko vine-verufy. At sa sobrang tanong ko, nasabihan pa ko na " Stalker ka talaga ni Terrence no? Alam mo lahat lahat!" Excuse me, may ibang tao na mas may alam no! Ang pinagkaiba lang eh part ng work ko ang mag-research. Chos! :P

Pagdating ng Cubao Station, andami nyang pinagsasasabi. Haha, nakakainis yung kadaldalan nya. "Bat ba ang adik adik mo sa FEU? Oo nga pala, "alumni" ka nga pala." "Sorry ah, puro FEU kami sa pamilya eh," sagot ko naman. Nung dun na sa Farmers, hinihingal na naman sya sa kakasunod. "Ano ba, ambilis mo maglakad. Para tayong hinahabol o may hinahabol." Hello? Eh kung alam lang sana nya kung pano mag-commute eh di nakapanuod pa kami ng 1st game! Walanjo naman to!

Hay, mula Baclaran hanggang Cubao, di ko mabilang kung ilang beses kami nag-away. Jusko, di talaga fit ugali namin. Teka, di naman sya ganito katigas ang ulo dati (DATI) at di naman ako mapang-asar at mainitin ang ulo. Nagagawa nga naman ng 2 years na away-bating friendship na may kasamang isnaban.

Nung nasa loob na kami ng Araneta, napagkwentuhan naman namin yung last year na nagkita kami, at kung pano ko sya tinalo sa basketball, pano nya ko tinalo, at kung pano rin sya tinatalo ng gf nya na nakaka, 100+ points pa. Ikaw na te!

Medyo patapos na yung game nung dumating kami. Buti na lang eh nag-overtime!

Nung FEU na yung nagwa-warm up, andami nyang kwento about dun sa childhood friend nya. Wala eh, sya na maraming alam. Nung nag-start na yung game, halos di ko na sya makausap, masyadong tutok sa game, at tutok sa pagte-text kay jowa sabay share sakin kung ano pinag-usapan nila. (Bat kasi walang nagte-text sakin???!) Moving on again, pag may gusto syang ikwento, bubulong sya lalo na't di kami magkarinigan. Ang lakas ba naman ng drums!

Pagdating ng halftime, iniwan ko sya dun sa inuupuan nya at lumipat ako dun kay Kuya Kit. Hahaha, bat ba? Ang boring nya. (Though medyo nag-iimprove sya everytime na nagkikita kami, which was one in a blue moon, or once a year).

Nung second half, medyo dikdikan na yung laban. At nung nagpe-pray na ko, aba! nagpe-pray na rin ang loko. "Pag natalo kami, lagot ka sakin." Ayun nga, natalo kami. JINX! At in-enumerate ko yung mga games na nanuod sya at natalo ang FEU. 2010 PCCL Semis, 2011 UAAP Finals, 2012 FEU-DLSU KO game, then ngayon naman. Jusko, jinx nga!

Paglabas namin, kinukulit nya ko na ihatid sya sa MRT. My goodness, mas lalaki pa nga ata talaga ako kesa dito. Buti at nakita ko yung daddy ni Terrence at may makakasama na sya pauwi. Hay. Bago kami nagkahiwalay, may picture pa kaming dalawa. Thanks to Jocas! 

(Wala eh, mukha pa naman kaming bagay dito sa picture na to! HAHAHAHA. Pero in all fairness, mas matangkad na ako ng kaunti sa kanya.)

Ayun, nagkahiwalay na lang kami ng walang good bye o kung anuman. Oh well, sanay na ako dyan.

(Hello there Joshua Enrico! HAHAHA. Putek, ang boring mo pa rin kasama! Next time yung gf mo na lang isama mo sakin, baka mag-enjoy pa kami. I'm so proud of you! Pinaka-martir na friend, ever!)

After one year, ngayon lang kami uli nagkita. Medyo nakakatuwa lang yung feeling na nakita mo uli yung isang friend mo na kahit medyo hindi kayo in good terms eh mukha naman kayong close friends. Mukha lang. Kahit na medyo hindi okey ang nakaraan ko dito (at di ko naman pinagsisisihan yun), nakalimutan na rin namin yun.. Actually sya, parang wala ng maalala, medyo ako na lang ang may naaalala pa.

Matagal man naayos yung friendship namin, bilang andami kong tanong ssa utak ko, eventually naayos din :) Sana naman maayos ko na rin tong sarili ko at nang maayos ko na rin yung isa pang friendship na medyo na-spoil ko ng kaunti dahil sa gabundok na pride at pag-ooverthink.

hay friendship!

#ICAPSLOCKMOPARAINTENSE

These past few days, di ko maintindihan sarili ko. Ewan ko ba kung anong nangyayari sakin? Signs of aging na ba to or what?

Earlier, asa duty ako sa QI. I seem so okay naman pero nung dumating ako ng FEU, I don't know what happened. Bigla na lang akong nagbehave na parang wala sa sarili, KJ. 6pm ako dumating sa school tapos mga 6:20 lumabas ako sa EB pav at natulog. Sakto nagising ako eh 7:30 na then bumalik nung andun na si Janice. Asa office nun ang Sports (cindy, rogie, rj), Photos (armen, marione), EB (jerome, etc). Low-pitched pa naman boses ko kanina tapos sabay sabi na "Tara, uwi na tayo (Janice). Mata-traffic pa tayo" sabay labas. So nagmukhang nag-walk out ako, na kung ide-describe ni Jerome ay "storm-out exit." Actually I don't mean to do that "storm-out exit" thing, kaso feeling ko I'm in an awkward situation na di ko maintindihan. Since asa labas na ko, diretso CR na lang ako nun. And napagtanto ko na ang bobey ko for leaving the office like that. Ano na naman ba pumasok sa utak ko? Kumu-quota na ko sa pagiging bobey. Bumalik lang ako ng FEU para may makasamang mag-milk tea sa Moonleaf. Tapos nung inaaya na ako ni Don, ayoko pang sumama. "What's going on, Lhea?" tanong ni Facebook. Nung pauwi na, ganun pa rin ako, walang pagbabago.

pagdating ng apartment, napahiga na lang ako. Super blanko utak ko. Ewan ko ba? Napa-facebook na lang ako sabay nood ng 2012. I even texted Joshua pa pala, telling that I'm not okay (well, as if he really cares, or wala na namang load since single na naman ang lalaki). Si Jerome lang talaga yung naglakas-loob na nagtanong sakin tungkol dun sa ganap ko kanina. Hayy. I even shared some hints in Twitter that Im not okay. Minsan kasi pag nasanay na yung ibang tao na lagi kang okay, di na rin nila namamalayan kung kelan ka hindi. It happens to me all the time. Sometimes I really hate people na nandadamay ng kabadtripan nila sa mga taong walang alam. Well in my case, I'm having this internal struggles that i cant even explain.

Super pili lang ata mga nakausap ko ng medyo matino tonight. Yung iba, one-liner reply lang, yung iba trip ko lang replyan, may mga importante lang talaga, etc. Nagtext si JH dahil dun sa 2012 at resmet nya, na nireplyan ko lang ng isang nursing-related thing, si Ate Chin na iniisip na baka hormonal imbalance lang ang ganap ko, at si tito June Ace na gusto kong makausap kasi andami ko ng utang sa kanya :)))

May mga bagay pa akong ayaw ko pang i-share dito kasi baka matingnang rason kung bakit ako nagkakaganito (which is, di ko alam kung related ba o hindi).

Hayy, sana hormonal imbalance lang to, sana normal lang to. Siguro stress lang o kung ano pa man. hayy.

Of rants and sudden burst of critical thinking

Last Sunday, I just grabbed Slam Magazine's latest ish where Terrence Romeo's name was on the cover. Actually, I wasn't planning to buy magazines since my rack's already full. HAHA. It was Justine who told me that Romeo's featured there, and since I'm an ex-Juliet (I'll just tell you the story later), I was kinda interested  on what's there.

As I browsed the magazine, I first came across June Mar Fajardo's article, read some lines there then proceed on the TR article. The moment I saw the first 2 pages, which contain his picture and a huge title, I was like "Wow, nagpa-interview sya dito tapos samin eh picture lang, ayaw pa na." I turned on the next page and kinda shocked that the article's writer and I share the same fate of not being replied by Romeo. "Really? Di rin sya nag-reply? Nakakahiya naman ganung ugali. You already agreed on the interview tapos biglang waley?" Then, the writer just interviewed key people that could say something about the 20-year old combo guard, which include Coach Bert, Coach Magtulis, and Mike Tolomia. I really liked the angle of the story. It's like it indirectly answered Romeo's ball-keeping attitude (Sorry, I really can't say bwakaw, or ball-hogger). Actually, it's kinda hard topic, that I, myself, can't even ask other people that "Is Romeo a selfish ball distributor? (Uhh? magulo Lhea. Where's the sense?)

Going back, Coach Bert is a person that will honestly tell you what's wrong on this kid since he's aware that TR has this thing called "shoulder fake-head fake-with hair swaying move-plus-I-can-do-this-all-by-myself-and-shoot-the-ball-without-sharing-to-my-teammates disease. Sorry for being harsh guys especially to some of his fans that might be able to read this. TR has an incredible talent, I know we all agree. He's also hardworking when it comes to taking time to practice his shooting (Someone from R.Papa told me this before and I have seen him before practicing even in the dark. Yeah, srsly). But he has to learn that he doesn't have to carry the burden single-handedly. There are 4 other guys, waiting for the ball he's going to distribute and facilitate, that will take that magical shot. And there's also a concept of 24-seconds that will let you plan and get that right timing to bury that dagger into your opponent's throat, and not throwing the ball freely like the one's in the arcade.

On the other hand, as a schoolmate, Im happy on what he achieved this year, especially being a part of the Mythical 5. Being one takes a lot hardwork from the start of the season til the end. We've seen how FEU rose above the seven other schools with that 4-0 record. That's already something. He was a hero in every game that he played, with long-dropping triples, defense-slashing drives, cat-quick hands that swiped every ball off an opponent, a sprinter-like fastbreaks and his signature shoulder fake-head fake-then- stepback jumpers that can make any girl go crazy seeing his nearly angelic face, lazy eyes and Son Goku-like hairstyle that he nourished for more that 3 months. (Phew! that was looooong!) I can't imagine FEU sans Romeo during their crucial first three games in Season 73. As some sports writers and Coach Bert said "It could have been 0-3, not 3-0." But how about FEU without RR Garcia? Well, more unimaginable (for me). Garcia suffered from an ankle injury from a practice before the season. With that incident, Garcia had a lesser time on court and gave Romeo more time to take charge as one of the veterans. As some UAAP fanatics observed, TR and RR doesn't seem to have that balanced pH, in short, chemistry. Whenever they are on the floor together (IDK who assumes the 1 and 2), they simply don't pass the ball on each other. (Guuuuuys? This is not an arcaaade). I have seen it a lot of times already, even last year. Well, it's just this time that it's more evident. But there are those times that when they share it, it  was like a nuclear bomb that can wreck the whole arena. During FEU vs NU Game (Sept 2), Garcia dished the ball on Romeo in the left wing, then shoots a triple that gave them a 2-point edge. Well, that game might not be counted as a win (Hello Technical Committee!), but it's SOMETHING. Something that not everyone witnessed. Another one was their KO game against DLSU. FEU was 7 points behind the Taft-based team and 38 seconds' left in the game clock. Everyone from the Morayta side wished for a miracle, until Garcia passed the ball on Romeo and knocked a triple, then Garcia stole the ball from DLSU's possession and dropped a three pointer that left the other team in a one-point advantage with 30 secs left. Yes, six points in 8 seconds. Magical, doesn't it? Yet, it was a sorry loss for FEU since it was the first time they were kicked out of the Final 4 in 5 years. Oops, I still have another one in my sleeves! Well, this time, FEU won their first cardiac game in the season. Less than 20 seconds left in the fourth quarter, UST's possession, and up by 1 point. The Tigers need to shoot that one last shot to run away their first game. Jeric Fortuna carefully dribbles the ball, inspecting the area and switches his attention to his coach, waiting for his signal to drive the ball. As his attention focused on his mentor, he forgot what he has in his right hand. It was the perfect timing for Romeo to swipe the ball, pass it to the running Tolomia and to Garcia who was waiting to make the finishing touches. And the ball safely entered the ring with 7 seconds remaining. And FEU's up by 1! UST wasted no time and made a fast play with Mariano on the downtown and missed the big shot when the time expired.

Garcia's fate next year is still undetermined, whether he'll stay or embark a new journey in the pros. Whatever happens, it will be Romeo who is expected to take over the floor general title. But in that time, Romeo has to change, for the his own good and for the better of everyone. Talent? No doubts. Confidence? More improved this time around. So lemme switch on the other side of my rants. I know TR is a nice guy, well, according to Joshua. HAHA. But seriously, he's good. I've talked to him a lot of times already, have picture with him, etc. He also do some simple efforts to other people in his simple way (like texting someone to alleviate his/her feelings [im a living proof to that. haha]).

Actually, I've been texting him since last month for my work-related assignment (thanks to JE for his number) and he doesn't reply. Joshua already warned me that recently, he's not into interviews (Actually, it's just for a photoshoot!). Then last sembreak, I had some few trips to R.Papa Gym, hoping to catch him there and talk about the shoot. But unluckily, I wasn't able to see even a shadow of him. Last Friday, I went back to the gym with Armen and Justine. Good thing, I met Coach Jo and told him why I'm looking for the kid. We patiently waited outside, hoping to talk to him that time around but we just wasted our time. I went back to the campus and met Russel and Mac. So I talked to them and ask where can I find TR. RE offered me to join them going to their Dean's office since TR's currently enrolling, and finally get a chance to meet him after 1 month of searching him. Side story: I cant help but laugh when we reached EB 8th floor. A lot of young girls are screaming when they saw the 2 tall guys I'm with, haha. So I just waited on the side and called by RE "Lhea, tara pasok na tayo. Nasa loob sya" "Uy, di ako pwede dyan, IN ako eh. Sabihan mo na lang sya" Then he entered the room and returned after 3 minutes. "Hintayin mo na lang daw sya sa gym after. Text mo nalang sya." Me: "Uy, seryoso yan ha. Sabihin mo mag-reply sya. Kung hindi, iiscalpelin ko sya, now na." And he terribly laughed while cameras are clicking at the background. After that, I went back in the office and after 30 minutes, someone saw TR outside. So I hurriedly called Justine to run after  him then he just said "Enrolment eh, busy ako". And the moment I hear it from Justine, I just bowed my head and said, I give up. But wait, I still have other pending papers! haha :)

Usapang K

K is for keme, kempet, kemps, etc. --Keri na? At yan ang ieeexpect mo sa blog kong ito.

SRSLY, matagal na akong walang kempet. Siguro ang pinakahuling matinong kempet ko eh si Joshua pa, pero that was like ages ago na. HAHA. After him, mga dumaang kempet lang na nagpapalipad hangin. Tapos may isa pa na nagse-seryoso na talaga kaso sorry, di ko sya bet eh, "the girl who cant be moved' pa ang peg ko nun.

Moving on, dalawang kempet lang ang ita-tackle ko dito bilang sila ang pinaka-recent. PAUNAWA: Meron bang attorney o judge dito? Kung wala, okeygopushforit tayo.

First: He's a good friend of mine na matagal ko ng crush. Medyo lumamlam nga lang ang ilaw nya sakin nung nagka-kempet ako at after few days eh nagka-kempet na rin sya. Pero aaminin ko, crush ko pa rin sya. :) Come October at waley na akong kempet nun, gusto ko pa rin sya (di ko pa alam na may kempet sya nun).

I admit, mababaw na pagka-crush lang yun nun kasi nga madalas kami magkasama, in and out of school (okaaay, may idea na kung sino!). Di ko rin maalala kung paano kami nagkasundo ng taong to. The last thing I remember eh yung Welcome Freshmen pa na umabsent ako sa 1st day ko sa Rizal then magkasama kaming nag-iikot sa quadrangle.

Last night, nagbabasa ako ng entries ko ng january, and may napansin ako na usapan namin ni older brother about sa kanya.Kasi itong si older brother, may pinapakiusap sakin na medyo di ako sigurado kasi nahihiya ako. Then umabot pa sa tipong pati posts sa FB eh pinag-uusapan namin and kiber lang ako kasi wala kaming communication.

Come May 2012, HORRAY! He's back! At first he was asking me about something na connected sa kanya. I was really hoping na he would come back until nag-tweet etong si crazy friend tungkol sa pagbabalik nya. So balik dating buhay na naman kami, more bondings and more chikahan.

Everything changed nung early September when our older brother left. Parang that prompted him to speak and share his own part or story. That was also the first time I saw him crying. And I was like "uyy! wag kang umiyak! di kita pinapaiyak ha!". I think, anlaking part ng traffic nun na makapag-kwento sya ng super tagal.

I admit na madaldal ako pero I dont ask some sensitive questions right away. I respect their privacy. Pero minsanm di mo inaasahan na yung gusto mong malaman, sila na lang magkkwento sayo. Sa part ko, natutuwa ako na they trust me kasi syempre di madaling magkwento diba?

After few more days and weeks, mas napaparami na ng kwento, mas diverse na ang usapan and minsan sya na rin ang nag-oopen ng topic, tsaka yung mga bagay na bigla nyang maaalala. Honestly, I still act normal around him pero pag wala sya and friends ko lang kasama ko, mukha akong may epilepsy :D

Nitong last week na lang ng October medyo nagka-something. Di naman sya something na may quotations, pero iba lang kasi. Medyo di ko iniisip, not until the "cuddle time" thing came tapos yung sa Batangas pa! HAHA. Recently, sinamahan ko sya sa institute namin para mag-enrol sa isang subject nya. Habang nasa pila, kinwento nya sakin yung hardships nya, makuha lang ang subject na yun. Final na yung IN kasi punuan sa ITHM, kung san pumila sya from AM to PM tapos waley ganap. Nagshare din sya kung paano nya pinaglaban yung subject na yun sa parents nya. Clap clap lang talaga reaction ko. I know na he's doing his best para ma-achieve yung goal nya and alam kong kaya nya yun.

Complete package na sya eh, matalino, mabait, kwela, masipag, dedicated sa ginagawa nya, goal-oriented, talented, and marunong makisama. Isa lang ang medyo di ko bet-- maaga sya matulog. :P 12am tulog nya, ako naman 1am! Pero ayun, I like him as a friend. I really treasure him as one of my closest guy friends na comfortable akong magkwento ng mga ganap and hanash ko sa buhay. :)

Second: isang tao na kapangalan ni former kempet! hahaha, SMALL WORLD. It all started with BBM, and then yung simpleng banat and the rest is... nevermind. Balak ko talaga syang i-basted agad, kaso iniisip ko, sayang tsaka para may makausap din ako paminsan-minsan. Nung una, di talaga ako comfortable kasi bumabaliktad sikmura ko kapag magkausap kami sa bbm. EK! Ganun talaga!

Tapos nung medyo pumo-porma na sya ng "lhea ko", mas di ako naging comfortable. Natutuwa ako sa mga korning bagay, pero meron ding hindi. Sorry, masstereotype ko sya as someone na "player" kaya ayoko ring makipagclose masyado. Though I know he would be a good friend.

Sabi ko nga, imposible namang magka-gusto ako sa kanya kasi may gusto naman akong iba eh. Pero kapag naging something to, baka maungusan pa nya yung isa. HAHA. Which is ayokong mangyari.

Comment: Okey naman sya, keri lang. I cant comment more on him kasi di ko pa sya ganun ka-kilala. and di naman kasi sya nagpapakilala eh. Yung ayoko sa kanya, mabagal magreply, tapos binabasa lang bbm ko ng wlang reply. honestly, ayoko ng lame na kausap (lame sya). HAHA. Ayun!

---YES? May duty pa ako later tapos nagbblog pa ako then ka-BBM ko si Cindy then katext ko naman kanina si Ji Hoo. HAHA. Si Ji Hoo na maaga matulog (cant blame him though, he needs rest).

Good night! Sorry sa isang napaka-walang kwentang entry! Di ko pa masulatan yung diary ko kasi di ko pa tapos yung salaysay ko dun about sa October 12 na ganap ko :)

Cuddle time XD

--as popularized by Ji Hoo (just ask me if you dont know him)

Recently, madalas kaming magkatext (though tonight eh waley, pasukan na eh) bilang sembreak :) I admit, i'm a Miss Know-it-All (pag writer ka, may ganyan kang mentality. Akala mo lahat ng words, alam mo), pero mas napatunayan kong well deserve ko pala ang pagiging Auditor ng Bobey Soc na founded ng batch namin sa Adbokeyt! :)

Me: Uy, miss ka na ng plates mo!
JH: haha, ayoko na sa kanila.
Me; haha. :) Bat di ka pa tulog?
JH: Wala. Sawa na sa unan. Hahaha XD
Me: Ha? bakit naman? Di ko gets!
JH: Cuddle time! XD
Me: Ek? matutulog ka na?
JH: Walaaaa XD

Siguro narealize ni JH yung kabobeyan ko. Kinain ako ng buo eh! :)

So kinabukasan, nasa bus kami papuntang Batangas with Ate Reich, Ate Lora, and Ate Criz. Then I randomly asked Ate Reich kung ano yung meaning ng cuddle time. And she said, "Lambing", "hug", parang ganun. Then I said to myself, "Gosh, ang bobey ko. Yun ba yun? Akala ko matutulog na. Parang meme!". And the three of them laughed so hard! Grabe, ganun ako ka-bobey! Kaya pala ganun reply ni JH sakin.

Nung gabi ring yun, I told JH that I misunderstood his 'cuddle time" reply, and he just said HAHA and talked about another topic. EPIC!

Moving on, nung sumunod na gabi, I always tease him the 'cuddle time" thing until he told me something that made me think deep. At di kinaya ng powers ko kaya kino-coach ako ni Ate Criz. Nanay Lora told me "Di pa nya alam kung anong gusto nya. Wag ka munang umasa." Tapos si Ate Criz kase, imba mga one-liner nya eh, sakto nasa beach kami nun. :)))

Kanina, meeting ng Sports, nakwento ko sya sa mga co-staffers ko. Then and unang nagreact eh ang June Ace reinvention na si Justine. "Ate Lhea, iba yan ha! Ang meaning ng cuddle time saming mga lalaki, lambingan, lampungan. Parang ganun. Basta ganun yun! (laughs)". So parang may something lang talaga ata dun sa cuddle time na yun. SRLSY. Pero ayokong umasa teh ha!

And just recently, medyo lumuwag na yung passages ng utak, at cardio-respiratory system ko kay Joshua. Tapos may isang Joshua  na naman sa buhay ko. Joshua Sar** sya. tapos Joshua Sarinas naman yung isa. BUHAY NGA NAMAN! Pero pag nakikita ko name ni Joshua2 sa bbm ko, si Joshua1 yung naiisip ko and parang ineexpect kong nagreply (eh magkahawig pa naman!)

Honestly, kinakabahan ako dito kay Joshua2 na to eh. Iba pakiramdam ko, parang takot ako sa maaaring ganap. HAHAHA. I mean di ko naman sya gusto eh, kaya hinahayaan ko lang sya. Tsaka mahirap na, may nabanngit na sakin na something yung friend ko. hahahaha Kay Joshua1 kasi, best of friends kami eh, so parang ang problema dun, ni-risk lang namin friendship namin (may closure na kami so ayos na!). kay JH naman, comfortable ako sa kanya. Well, lagi kaming magkasama sa school and sa labas ng school tapos makwento sya sakin and tropang tropa kami. Medyo nag-aalala lang ako kasi feeling ko alam na nyang bet ko sya (buong org na nga nakakaalam, tapos sya di nya alam? Naka-anesthesia lang?) :D

Final 1st semester

Sabihin ko man na kalmado, positive and chill ako these past few days, pero tonight, kinakabahan na ako para bukas.

Lemme assess 1st semester

• Busy sa research. Trust me, di kami makaka-1.25 kung di namin pinaghirapan yun. We failed 4 times and yet tumayo kami more than 5 times.
• Skipped NOL sessions. Bagong balita ba yan?
• Skipped NCI-NCA classes. Ang alam ko, once lang ako nawala sa NCA, pero 3 or 4 times ata sa NCI.
• Better grades in NCM concepts 2 and 4. Yes, di na sya palakol o buntis gaya nung 1st sem last year.
• A lot more sensitive because of Elective. Oh yeaah! Yan ang subject na lagi akong pinapaiyak.
• Ngarag sa duty lalo na sa NRMF. Swear, basag bungo ko sa medicine computation.
• Coverage. As usual, pasok na pasok sa sked ko. HAHA. Kaso ngarag ako kasi laging article ko ang nattsambang hinihintay para maiprint na ang dyaryo. After game, pasa agad.
• Lumuluwag na turnilyo sa RLE. HAHAHA. Isa pa yan eh! Nagkaroon ako ng "slump" keme.
• Late na pagdating ni LOVELIFE (edit:CRUSHLIFE!). Ngayong sem lang na to ako nawalan ng lovelife. 1st year 1st sem: Zeke. 2nd year 1st sem: TR. 3rd year 1st sem: Joshua. 4th year 1st sem: ???.. Well, pwede na ring si (deleted 2017) bilang madalas kaming magkasama ulit. HAHAHA. Joke lang. Pero si Joshua talaga eh. Pasulpot-sulpot sya. Pero dumarating sya sa panahong down ako tapos pag nagkausap kami, biglang shoot up ang grades/quizzes/exams ko gaya ng hina-highblood na tao! Yun pala yun eh. Kaso late na talaga sya bumalik ng medyo matagal. Ayun lang.

What went wrong?

• Yung paasa na grade sa Elective. grabe, may CI akong napa-comment bigla ah. Kasi si Mam ambaba magbigay ng grade tapos wala naman kaming inaatupag kundi lecture. mas mabuti pang nagssharing kami lagi.
• Yung NCA and NCI na di ko deserve. SRSLY? mas mataas pa sakin yung di pumapasok?
• NCM. Nakita ko 2 concept grades ko, pasok pa sa 2.25 yun. BAKIT 2.75 lang? parang di ako nag-aral ng matino ah!
• THESIS: masyadong nagfocus? pati ibang obligasyon nawala?
• 14 units. IKAKAMATAY KO TO!

Honestly, naiinggit ako sa mga nakakakuha ng line of 1 na GWA. Pero iba naman kaso ko sa kanila eh. NURSING ako. 14 UNITS ang subject ko. Anlaking difference diba? 

Gaya nga ng sabi ni Ate Chin. THINK POSITIVE! :)

It's all about..

IDK if you're still checking on my blog or not. These past few days made me realize a lot of things, especially your so-called worth in my life.

One time, I found myself reading some thick nursing books. Super hopeless na ako to get a passing score in NCM-ABC concept kaya binasa ko na lahat ng libro na meron ako. Andami ko ng ginawa para mainspire lalo sa pag-aaral kasi halos sumuko na ako. And then I checked my facebook profile and I saw you. I browsed thru your photos and found a picture of you with that mala-toothpaste commercial smile .

No pun intended, you really have that wonderful smile that only few people would recognize. I mean, your smile can brighten anyone's day. So, I continued reading my book with your photo facing my direction. Parang yung dati lang, while reviewing, kausap kita and mino-motivate mo ko to study harder. Kung alam mo lang na isa sa mga nicknames mo sakin eh "Motivation". :)

You really did a great job to encourage me to study more. Di naman sa hindi ko inspirasyon sina Papa and Lola sa studies ko, parang may bagong force kasi na andyan sa likod ko para alalayan ako. Kahit nagka-keme ako ng sandali, it really didnt have a bad effect in my studies. Dapat nga maging thankful tayo kasi dahil sa happiness and heartbreak ko eh 2.2 ang GWA ko (lechugas na NCM lang, paniraaa!)

The next day, we took up that "shotgut exam" and I got a passing grade! Wow! May mga lumabas sa mga inaral ko! thank you lord. Even before, I know that Joshua can do wonders pagdating sa acads ko. Nung down ako sa RLE, after we talked the night before, halos perfect ako sa quiz and mataas nakuha ko sa bandaging. Kitams? :)

Come Saturday, I told Ate Chin what I really feel. This <3 of mine still belongs to him. Yes, I do have a lot of crushes, pero sya pa rin eh. Kahit na andami ng nangyari, di pa rin sya mawala sa trono nya.

Seeing a picture of him and his girl pierced what's between my 4th and 5th ICS. Yes, it really did hurt. Nakakabitter kasi eh. Aminin natin yan. I didn't had a chance to have a picture with him while watching last year's basketball finals. I thought magkikita pa kami kaso last na pala yun.

I tweeted "Sayang at di man lang tayo nagkaroon ng picture ng magkasama, wala tuloy nagpapaalala sakin kung gaano ako kasaya nung panahong yun na kasama kita". Totoo naman yun eh. Nakakabitter.

Then kaninang umaga, nag-chat pa kami. Parang wala lang, parang acquaintances lang. So ganun na lang ba yun? Mas nalungkot lang ako actually eh. Masaya naman ako kahit na di nya ako kinakamusta, pero yung totoo eh miss ko na sya. Kaya ko na syang tiisin pag malayo sya, pero pag andyan na sya, sige Lhea, gora ka na, minsan lang yan.

Nakakahiya man pero finriendzone nya ako. Naguguluhan ako sa totoong rason eh, pero ang sinabi nya sakin " Ayokong matulad ka sa mga ex ko na nawala na lang. Alam kong dito tayo magtatagal". He also tagged me as his "best friend" and "ate".

Fine, I now accept the fact that we're just bound to be friends, maybe in our entire life. Pero ayoko lang maging kaibigan nya kapag may problema lang sya, pero pag masaya sya, nakakalimutan lang. Ano ako, CALAMITY FUND na laging andyan pag binabagyo ka? Friend mo naman ako sa lahat ng oras eh, pero hindi naman ako laging andito para saluhin ka sa kalungkutan mo.

Kung alam mo lang kung gaano ako nasasaktan kapag nalalaman kong di ka naaappreciate nung gf mo. masakit sakin yun kasi bakit di nya kayang makita yung mga bagay na nakita ko sayo? tsaka sana wag mo akong babalikan kapag nagkakalabuan kayo ng gf mo at humihingi ka ng tulong sakin, kasi pati ako nahihirapan din. Remember, di ako tagasalo mo.

And lastly, siguro hanggang picture mo na lang ako. Yung tititigan ang picture mo na nakasalamin ka at nakangiti. Minsan, naimagine ko dati na aayusan kita ng buhok mo, yung ako yung pipili ng bibilhin mong damit (bilang dream kong maging stylist), at rarampa tayo! :P Imagination na lang siguro yun, di na magkakatotoo. Sa ngayon, kakausapin ko na lang picture mo lalo na kapag naiinis ako. Pero wag kang mag-alala, babalikan ko pa rin ang picture mo kapag gusto ko ng kukumpleto sa araw ko.

Dear Diary

Wonder why I'm not posting that often? It's because I turned back to the 'forever-reliable secret keeper' diary'. Well, you can’t blame me guys since gusto ko lang ng ibang avenue to voice out my rants in a silent way, na hindi mababasa ng kahit sino.

Actually, isa na ang diary ko sa pinaka-iingatan kong gamit, and kasama na rin ang lappy and phones ko syempre. My diary has a lot of stories to tell, not just my stories, but also my friends'. Minsan, dun ko na rin nilalagay yung mga reactions ko and realizations aside from my experiences. It really feels good to write since you're also enhancing your skills aside from telling stories through written form.

Sa diary, wala kang mao-offend na tao, since di naman nya mababasa eh, unless nabasa nya yun by accident, which is 0.1/100%. Super liit ng chances diba? I remember what Joshua told me when I shared that I have a diary "Diary ka na naman dyan, tapos mababasa ko din naman". Well, for everyone's info, Joshua's the perfect example of a person who  accidentally read what I wrote about him. Umm, a hate post actually. HAHA. And it was because of him that's why I shifted to writing in a journal. HAHA, you'll never read my diary again, unless you'll steal it. But I'll never let you live after touching my precious journal. HAHAHAHA. Creepy!

Im currently writing about what my friend and I talked about last Saturday. Super kelangan kong isulat yun kasi 1st time nyang magkwento sakin ng medyo seryoso. Seryoso naman sya kausap, pero mas seryoso yung topic. And medyo na-guilty ako ng konti coz I made him cry. Umm, cry in a different reason. Hehehe. Palusot.Com naman ako eh no.

Tapos last night, sinulat ko naman yung biglaang drinking sessions namin. As long as naaalala ko pa, sinulat ko na. Mahirap na't makalimutan ko diba? And! Wagas ako mag-english pag tipsy na, pero pag yung Group 33 kasama ko, tahimik ako. Bat ganun? Tapos meron kaming isinalang (SINALANG talaga? Ano yun? Kaldero?) sa hot seat bilang sya ang sentro ng tanungan at usapan. Ayun. Kung ano yung mga tinanong namin, secret na lang yun :P

BTW, may isa pa akong notebook na maliit. Reaction notebook ko naman yun. Kung may mga sudden reactions ako na di ko masabi, dun ko na lang sinusulat :)))))

--Dapat nung September 12 pa to eh :D

Boys will be BOYS

HAHA. Fine! Usapang boylet to guys :D So 2:40 na sa  watch ko at di pa ko natutulog. Napa-blog lang ako kasi gusto kong tumawa. HAHA, wala lang. Deh, gusto ko lang i-document yung mga keme sa buhay ko.

You know me guys, kung ayaw ko sa tao, FRIENDZONED, SIBLINGZONED and worse! STRANGERZONED! So kanina, nagtext sakin yung isang kakilala ko from FEU-FERN na nagco-college ngayon sa Adamson. Bale former Baby Tam sya and teammate nina Mike and Russel before. And another trivia, he also wore jersey #7 before TR. Hahaha. Sa kagustuhan ko mang ilagay dito yung naka-printscreen nyang text, kaso tinatamad na ko. Pinabasa ko na yun kay Ate Reich kanina and tawang-tawa sya.

Nagstart from Hello, Kumusta, hanggang sa paboritong linya ng mga boys na "baka may magalit" and sa punto na "anong gusto mo sa isang lalaki". I just played safe na lang kanina kasi alam ko na yung mga ganung flow ng usapan. HELLO? lahat ng binasted ko nung HS, ganun yung umpisa. Haha. Imma bitch, babe! Tapos nung sinabi ko na NBSB ako, (which is totoo naman), sabi nya sya na lang daw maging boyfriend ko and kemekemekemekeme..... Then may sinabi pa sya na gusto nya ng simple, na kaya mag-sacrifice, na maiintindihan yung pagiging maluho nya, na parang mag-asawa na yung turingan nila and so on.

Juskupo, AMBILIS DRE! Pero wala eh, basted. Sorry! Andami ko pang inexplain sa kanyang keme, na dapat mag-aral muna sya, kasi 4th year na rin sya and focus lang ako sa sarili ko and sa org/studies. May pahabol pa sya na di raw sya gwapo and so on, tapos haha lang reply ko kasi no comment ako. Pa-humble pa ang potek. Yan ang isa sa ayoko eh. Sinabihan ko rin sya na wala syang mapapala sa pagmamadali sa mga ganung bagay. Dapat pinaghihirapan and dapat ineeffort-an yung bawat liligawan (di ko naman sinasabing ako yun kasi wala syang pag-asa sakin OKEY!). Kaso mas naloka ako sa sinabi nya na EXPERT  daw sya dun (sa pagkuha ng babae ng mabilisan), kaya nagreply na lang ako ng "Oww, Yun pala yun". HAHAHA.

Galing ko ring bumasa ng lalaki ano. Uy! Basa ko na moves nyo mga tol. Sabi ko tuloy kanina "Lord, di naman ako kakarmahin sa ginawa kong to diba? Tsaka mas okey na tong single ako, atleast masaya naman ako." Haaayh, kailangan talaga nating magdesisyon sa mga bagay-bagay ng mabilisan minsan para di tayo magsisi sa huli.

--
Then nitong gabi naman, nagchat sakin si Joshua. Nagkakagulo na naman sila nung GF nya. Seloso pala ampotek. HAHA. Napapa-tengene nga ako eh. Nagjo-joke pa  ko nung una kaso sabi nya seryoso daw sya. So ayun, bilang si very dependable friend and best-est love adviser na walang experience, inilabas ko na lahat ng talino ko sa love problem nya. Actually, napaka-petty lang nung problema nya. Sus!

Kasi raw yung gf nya tsaka yung ex-bf nya nagco-comment-an sa FB. Eh eto namang si former keme todo selos. Then, walang cp ngayon si gf kaya hirap sila magcontact. Katatapos nga lang daw nila mag-away tapos may misunderstanding na naman. Edi nanghingi sya ng advice kung bibigyan daw ba nya ng space si girl o hindi. Eh ang sabi ko HINDI, kasi may chances na umextra si ex-bf at matuloy yung iniisip ni Joshua na baka maakipag-break si girl.

Nung first part, medyo tumatawa ako at napapa-"karma's a bitch!" kaso never pa nagpatulong sakin tong si Joshua before  sa mga love life nya. And naloka ako kasi sakin pa sya nagtanong eh alam nyang wala akong naging experience sa lovelife (maliban na lang sa mga "almost there" episodes ng buhay ko). Im happy na rin na he appreciated what I've said. Maybe he realized na Im an indispensable friend. He can always ask help lalo na kung kaya ko naman. Di ako after sa paghihiwalay nila (in case na hindi magiging effective yung advise ko) kasi wala rin akong balak na umepal dahil masaya na ako sa estado ko, its just that gusto ko rin na makahanap sya ng matinong lovelife nya. Im happy na rin with Michael kasi na-beat nya yung distance nilang mag-jowa and whenever we talk, feel kong masaya sya. From a certified chickboy, nagbago na rin si BFF #3 :)

Ewan ko kung naiisip lang ako ni Joshua ngayon dahil may problema sya pero wafakels, okey lang yun. Role ko naman as a friend yun diba? Well, im an effective friend naman eh. May mapipiga ka pa rin sa utak ko kahit wala ka ng maisip at ubos na yung CSF mo :)))

--
Bilang boys ang topic nung blog ko, naalala ko yung sinabi ng tita ko sakin. Bale kausap nya yung pinsan ko na 1st year ngayon sa IN (idol daw ako nung pinsan ko and ako raw yung example nila, hihi). Sabi nya kay Joy (pinsan ko) "Tignan mo si Ate Lhea mo, malapit na syang gumraduate, parang kelan lang diba? Gayahin mo sya na focus lang sa studies nya. Alam mo naman na busy din yan sa writing nya pero kaya pa rin nya. May mga crush-crush din yan si Ate mo, and may mga nagkakagusto rin sa kanya o nanliligaw pero di nya iniisip yun, kita mo  wala pa rin syang boyfriend ngayon kasi yung pag-aaral lang nya iniisip nya. Edi tuloy walang problema sina Papa, Lola and Mommy nya sa kanya".

halos pumalakpak yung tenga ko sa mga narinig ko kay Tita eh. Sinabi ko naman na NBSB ako and may mga kina-career din ako kaso di sya umaabot sa punto na pati studies ko apektado. Never pa naman nangyari na bumaba grades ko pag may keme ako, TUMATAAS pa nga eh. Kaso pag heartbroken ako, LAGOT ka, parang blood pressure na shumu-SHOOT UP yung grades ko. HAHA. Kahit paano, maganda naman yung epekto sakin. Ever since High school. HAHA. Pero mas effective pa rin pag walang jowa, atleast walang problema.

Iniisip ko, mabenta ata ako pag 1st sem. CHAROT! Or pag final year ko. Ewan ko nga kung bakit eh. hahaha. Di pwedeng wala akong keme. Pero meron naman, crush lang naman eh, INSPIRASYON :)

O sya, matutulog na ko. May sports meeting pa kami mamaya tapos hahagilapin pa namin yung thesis adviser namin.

GOOD NEWS! Baka wala na kaming lecture keme sa thesis! YEAHBAAAH! :)

Use the word SANA in a sentence

These past few days, puro guys ang mga nakakasama ko, either sa school or sa bahay. Since nasa apartment sina Tito, Kuya Jay and Kuya Jade (Kuya Jay's classmate), sila ang nakakausap ko ng madalas.

Any, lagi naming napagkkwentuhan nina Kuya yung mga tipo namin. And honestly, parehong gusto nila ang mga mahihinhin, sweet at yung ka-opposite ko. HAHA. Sad but true. Tinatanong ko sila kung bakit ganun ang gusto nila (well, mahihiya pa ba ako sa kanila?), kahit sila di nila maexplain.

Yes, di ako malambing, sweet, tahimik, simple, and kung ano pa man. Feeling ko tuloy, "friend" material lang talaga ako. The forever friend, sister, adviser, ate, etc. Naisip ko, "hey! wala ba talagang nagkakagusto sakin kahit minsan?". Sorry, naiisip ko talaga yan. Do I sound desperada na ba? Di naman sa ganun. Di naman ako nagmamadali eh. The thought of being unattractive yung pumapasok sa utak ko. Parang ganun, yet I dont feel insecured sa ibang tao dahil naniniwala akong may kanya-kanya kaming ugali.

I have this friend na ka-age ko lang na laging nag-gGM. And nabanggit niya sa GM niya kanina na "Wala ng babaeng sweet, mabait, at paggising sa umaga ako agad ang itetext". Napagtanto ko na, eksaktong hindi talaga ako yun, di ko ugali yun. Kahit nung mga kapanahunan ni Joshua, super bihira ko syang tinetext ng good morning, at di rin ako sweet, minsan bini-bitch ko rin sya. Di pala talaga ako isang ideal girl material indeed.

May mga rants din akong naririnig mula sa mga guys pag pinag-uusapan nila ang mga babae. Sabi nung friend ko na I consider as a younger brother, parang di raw naapreciate ng mga babae yung mga efforts nila. Kahit ako di ko maeexplain yun. HAHA, speechless na ako dun.

So parang... ewan, basta ang gulo! Sabi nga nila, dapat daw eh maging sweet na raw ako mula ngayon. Ek? Di bagay sakin maging sweet! I have this tough girl-slash-jologs-kenkoy-sophisticated-strict looks and attitude. So it really doesn't match. Di rin ako mahinhin, kasi di bagay sa isang nurse maging mahinhin. HELLO! Emergency case, MAHINHIN pa ako? Eh sa buong nursing life ko puro TOXIC pasyente ko and I dont have time to practice those mahinhin walks and practices, chos. At ang pinaka, DI AKO TAHIMIK. Pinanganak akong madaldal and no one could ever change me to be tahimik.

In short, wala talaga, I dont really suit to a normal guy. Pero sana naman eh may kumaya sa personality ko. May nakapagsabi sakin dati (i forgot already) na "You have that strong personality na mismong mga lalaki eh maiintimidate sayo. They see you as an established person already. They cant beat or even match you kasi para ka ng great wall of china sa pagiging matatag". In a serious tone, am I that INTIMIDATING? Accomodating naman ako ah. I have few guy friends ngayong college and most of them are from Advo. Sa klase naman, yung mga groupmates ko lang but be weren't that close that I even tell them the whole story, yung mga bagay lang which concerns within the group or in our course lang.


--Narecover ko lang to sa drafts ko. Nung april pa ata to eh :D

Hey MARCH!

KUMUSTA naman MARCH?


Grabe, feel na feel ko na ang buwan na to. Kung last month eh emotional ako, ngaayon naman eh NGARAG. Kelangang mag-double time para humabol sa grades. Ganun talaga! :)

So ayun nga, sinimulan ko ang buwan na to sa NOL. Feel kong tagilid ako dito, aminado ako, kaso kelangan kong gumalaw na. Eto yung consequence dun sa katamaran ko eh. Sana kahit matapos ko na lang yung Fundamentals, MCN and Psych Nsg. May time pa naman ako. Wala akong masabi sa session kanina, di ako inantok! :))))

Sa Nursing Research naman, nagkakagulo na kami. Sorry naman, 3 groups na raw kami. HAHA. Mabuhay si Azel! :)) Medyo nakakainis lang yung group leader namin, imba yung pagka-authoritative. Nag-eeffort akong maintindihan  siya pero iba lang talaga ugali nun. Di siya madaldal pero iba trip niya sa buhay (pake ko sa trip niya sa buhay), tapos madali maimpluwensiyahan, pero matigas ang ulo, taklesa, akala niya siya lang nag-iisip.Pasensiya naman daw, parang hindi mga GC yung mga ka-grupo niya diba? Then, paagkatapos mong magpakapuyat sa &*%$+@!?^ thesis, sasabihan ka pang di nag-iisip? eh &*%$+@!?^ ka! Siya kaya utusan kong gumawa ng article, tignan natin kung makakagawa siya nun. Wagas lang umasta eh. Tapos isa pa, grabe makapag-reklamo, mapa-member man siya o leader. Ewan ko ba, dinadaan sa TANDA yung pagli-lead ng grupo namin pero kung sino pa yung umaastang MATATANDA, yun pa ang kulang sa MATURITY. Grow up KIDDOS, learn to adjust to your members, BITCHES.

Kung di  lang ako busy sa ibang bagay, ako na talaga yung magle-lead ng grupo namin. Kaso, how will you lead a group na maraming nagmamagaling, nagpapaka-leader, na utang na loob pa namin na ginagawa niya lahat. Buong buhay ko, leader na ako sa grupo na kasama ako, pero kasi ni minsan di ako nagmalaki na AKO YUNG GUMAWA NG LAHAT. Kahit ako man gumawa, GROUP EFFORT pa rin paningin ko dun. Kumbaga, wag mong solohin ang lahat, kaya nga group eh. Tapos yung iba nagmamalinis pa, nakakainis diba?

MOVING ON!

Nursing Research lec naman, 2.75 ako dun. From 81.6, naging 76.9 (75 kasi base namin). Kainis diba? isang bagsak na quiz at exam lang, bumaba ng ganun? Tapos sasabihin pa ng group leader na ibabagsak niya kami sa peer eval? Subukan niya!

Yung NCA lec naman, tinulugan ko  na naman kanina. Buti lang nung hapon, nag-Moonleaf ako kaya di ako inantok sa NOL. HAHA, gising diwa ko eh :D Sayang lang nung nag-exam kami, 1 na lang at 50 na ako. :|

Kahit gusto ko ng BB, iPad, D&G Light Blue perfume, hindi ko na hiningi kina Mommy, Papa at Lola, PRAYERS lang yung hinihingi ko. Alam ko namang darating din kami sa regaluhan part pero kasi mas importante to, STUDIES to eh. I dont wanna falter kung kelan malapit na ako. Konting kembot na lang eh! Tsaka maraming maaapektuhan pag bumagsak ako eh. Alam mo yung may babalikan akong subject, yung nag-iisang subject na di ka makakagraduate kung di mo maipapasa yun. BASTA! Kelangan kong pumasa, PAPASA AKO! :)

Wala na rin  akong problem sa section namin maliban lang dun sa nai-confide ko kay Tito Juneys last time. Yung exam na ite-take ko for the second time yung hot topic ngayon. Buti lang di na kelangan magreview dun ah :DD

Dumako naman tayo sa usapang lovelife. EH? Magkatext na naman kami ni Joshua. EK? Nagsimula to nnung birthday ko, tapos natapilok siya kagabi at tinext ako to seek help. PERSONAL NURSE?? Pasalamat siya mabait ako. Sinabihan ko naman kung ano gagawin niya dun sa sprain niya. Ke malas na tao, kung kelan niya balak makipaglaro sa FEU Gym kinabukasan, dun pa natapilok ang loko. HAHA. Paraan na ni God yun na kami maaksidenteng magkita around Morayta. Aba, awkward yun ah. Pero mass masaya lang talaga pag nakasalubong ko siya na may kasama ako, kahit sino basta boylet. HAHA :D Bitterness aside (BITTERNESS ASIDE???), di naman ako apathetic sa kanya nung nagkakatext kami, siguro mas iniisip ko yung mga itetext ko sa kanya. Mahirap na,  baka isipin niya eh pinapatulan ko kalandian niya  sa katawan. Pasensya na, di kasi ako malandi eh :">

Tapos, eto yung balitang mainit-init pa. (Para sayo 'to Dairen! :'> ). May nakakagulat na tanong lang kasi si Dairen sakin kahapon, kung crush  ko raw ba itong si friend (hulaan kung anong institute to). :D So natawa lang ako kasi wala talaga, siguro dahil lang sa kinukulit ko yun nung nakaraan. Eh mas natawa ako kasi ibinalik niya yung time na tinanong niya ako about JH, eh medyo aminado akong di ko sinabi yung totoo kay Dairen :)))) Kinwento ko sa friends ni friend  yung sa tinanong ni Dairen, (ang daldal ko lang diba? sorry naman daw, di ako nahiyang i-share kasi di naman talaga totoo). Yung sinagot nung mga friends niya "Di naman si friend yung gusto mo eh, yung FRIEND nung si friend", HAHA, tapos sabay kain sa Hepalane :)))


Pagkatapos nung exam and revalida, papagupit ako ng bangs (di na full bangs ah!) at magpapa-rebond (kung may extra money) :))))


Si Lord  na bahala sakin, magpupursigi  ako this finals :)

Blow it baby!

NOTE: Ilalabas ko lang yung stress ko sa blog na 'to. Sorry po.

----

BUSY WEEK! Andami lang ganap sa buhay ko, pati na last week. Parang di natanggal yung stress sa katawan ko kahit na naligo na ako ng super kaduper lamig na tubig.

Tapos na sina NCM at NurRes, so makakahinga na ako ng maluwag. Kaso dumagdag si Duty na kasing-bigat nina NCM at Nsg Res, at grabe lang uwi namin dahil 12am na lagi plus daming requirements. Later, History exam plus PolSci quiz. Actually, history pa lang nirereview ko. mababaliw na ata ako sa dami ng aaralin. Kelangan kong bumawi ngayong midterms, mahirap ng malugmok at maligwak dahil ayokong bumaba yung GWA ko sa 2.5. Gusto kong tapatan yung feat ko last sem na NCM lang ang nag-spoil sa grades ko. Sana mahatak ko pa sarili ko. Sa PolSci naman, kelangan ko pang itaas pa lalo, isasagad ko na sa sukdulan ng makakayanan ko.

Eto, si NCA naman ang pinakamalaking TINIK sa trachea ko. I admit, tamad and andami kong absences sa subject na to. Imba kase, bakit  NOL-type pa to? I'd prefer if it would be lecture-based than learning via computer. It's very tempting to skip classes since we dont have any professors there, only proctors. Isa pa kasi, 7am yung NOL namin, and lagi akong natatanghalian ng gising. And yes, sa katamaran ko na rin. It's the consequence of my laziness (Galit si Cindy sa katamaran ko). 48 hours yung kelangan kong i-make up, so I need to have a 6-hour make up class and 3 hours every Thursday and friday, starting next week. GOSH, kaya ko ba yun? I skipped Fundamentals of Nursing already since its very lengthy. I envy my classmates who are already done with the 5 concepts. Paano kaya nila nagagawa yun? Although yung iba, may buddy-system na tinatawag, in short CHEATING. Next year, ayoko na mag-skip pa ng NOL, grabe yung consequences! Hopeless na rin ako sa NCA namin, nakakainis.

And, lastly my obligations. Since I was assigned as our section's OIC and head for an important task, siguradong marami akong gagawin. Medyo na-stress na agad ako dun sa pinasa nung kasama ko at sumakit ang ulo ko sa ginawa niya yet I kept myself cool (ganun naman ako eh, pa-cool o chillax konti), and feeling ko dun na nagsimula lahat yun. Then here comes the important task, may mali ako sa decision-making which is dapat humingi ako ng help sa mga subordinates ko para hindi na ako or kami mag-susuffer. I admit na late na kami sa sked, and I wanna blame my poor time management plus acads requirements for duty. Naalala ko bigla yung sinabi ni Tito Juneys, "Di ka nag-iisa, may mga kasama ka na handang tumulong sayo. Wag mong sarilinin lahat ng bagay, at wag mong pahirapan yung sarili mo. Di porke leader ka (he's talking about the nursing thingy nugn time na 'to), ikaw na gagawa lahat. Matuto kang humingi ng tulong."

kanina, lutang ako galing NOL dahil nagkasabay-sabay nga and I need to remind the TLS thingy dahil nung tumawag ako, di ko nakausap si Kuya Patrick and baka nakalimutan na nila yung request ko. At eto, nahanap ko na yung FB niya at ime-message siya bukas. Medyo nahihiya kasi ako. Nakakaloka yung resibong yun, bakit kasi nawala! Kung kelan iniingatan, dun nawawala. Parang kempet lang, kung kelan inaalagaan mo ng mabuti at iniingatan na parang korona, dun pa kusang nagrerebelde and to the extent na kusa siyang mawawala. Either kinuha ng iba, o nag-fly away na... MOVING ON!

Yung sa nauna ko palang kempet, aayusin ko pa yung kemper ko dun bilang  poor ako sa mga tanong thingy. Nasanay ata ako sa mga ambush interview o yung tanong out of curiosity lang. Any, sana magawa ko na bukas para makapag-move on na kami gaya nina Juju and company (kasali din ako dun!) :))\

YUng sa section ko naman, magpapatulong na ako kay Tito Juneys, naubos na ata supply ng neurotransmitter sa utak ko. Pasensya naman daw, kulang din ako sa inspirasyon at pagmamahal. Nahiya naman ako kay Tito. Sorry naman at wala akong supply ng inspirasyon at pagmamahal. May mga taong nagbabalik kaso tinatamad akong makipaglandian, busy ako! Buti naman kung nakakatulong, nakakadistorbo pa. Pero kasi, pansin ko lang, kapag 1st sem eh lagi akong may inspirasyon, pero pag 2nd sem, PATAY NA. Bat ganun?

Na-test ko na yung effectivity ng inspirasyon, nakakataas nga ng grade. kaso ayaw ko na sumugal. Pansin ko lang kasi, nadidisturb ako. Una, magtetext kami, magkakausap sa phone ng ilang oras (madaldal ako, anubey!). Parang ganun, yet I get outstanding grades (powerful nung adjective ko ah!). Maybe I should get inspiration sa iba pang bagay. But actually, sina Nanay, Papa at Lola talaga inspiration ko. Another thing, medyo problemado rin ako sa tuition ko and di pa kami nag-uusap ni Papa. 2 months na din siyang di nakakatwag so kinakabahan and nagwoworry naman ako. 50-50 pa  chances ko for summer class. Imba naman kasi course na ;to, ANG MAHAL!

I wanna thank Cindy Ashley Go Sy na naging extension ng utak ko sa kasabawan ko kanina. Wala na akong maisip. Napapatulala na lang ako. :D Since nasabi ko na ata lahat dito, back to History review na ako. magaan na pakiramdam ko and Im ready to finish all kemps bukas. Kaya ko to! :D

---

Special mention to Kuya Gelo Barza. Finally, nakasama ko na rin siya mag-cover. Feeling ko sa Photos, si Nikko na lang ang di ko pa nakakasama for cover (or pwede ko na ring iconsider yung sa Taal roadtrip/thesis). Going back! Atleast hindi naging forever alone ang drama ko sa Ateneo kanina. Nakapag-review pa ako sa McDo Katipunan ng History ko :))) Nakakatuwa siya kasama, though mukha siyang tahimik and seryoso sa office (nakasama ko na siya sa In the Huddle kaya alam kong di siya tahimik at seryoso), marami din siyang kwento and okey kausap. Feeling ko tuloy, extended family ko na ang Photos. And syempre yung News na rin (KAWAY to Dairen, Janice, Eli, Juju, and Buts)  :))) 

Page 1 of 2012

I should say, hindi naging okey yung start ng 2012 ko. First, I had a sore throat during midnight of Jan 1, slept early, had cough and serious colds kinaumagahan. That was the day rin na umalis na ako ng Palawan para bumalik ng Manila for school. Okey na okey naman yung trip namin pauwi maliban lang sa sumakit ng husto yung tenga ko sa plane. Ganun ata talaga pag may sipon, sumasakit lalo yung ears dahil sa inc. pressure sa taas.

Ayun, dito na ako nilagnat ng husto sa Manila. Mga bandang 9pm, umabot sa 38.2 C yung fever ko (yung totoo, 35.5 C yung normal temp ko). Medyo nagchi-chills na rin ako plus non-stop yung ubo and di na rin makahinga. At dahil sa nurse ako, kelangan kong asikasuhin ang sarili ko. Nagpabili na rin ako ng gamot at nag-nebulize na rin para lumuwag yung paghinga ko.

But before I slept, may mga drama pa ako sa buhay ko lalo na ng nagtext si Joshua. Haaaay, Joshua na naman ulit, nakakasawa na po. Char. Di pa rin ako mapalagay na parang di pa rin kami okay as friends. Yeah, he was one of those who made my 2011 the happiest (forget the sadness part muna). Nalulungkot pa rin ako kasi namimiss ko na yung friend ko na makulit, mahilig magpatawa, understanding, lagi akong mino-motivate at masayahin. Tama naman siya sa sinabi niya na "lahat naman ng tao nagbabago eh". Sabi ko, naiintindihan ko, pero ang point ko lang, ibang iba yung treatment niya sa dating Joko na kilala ko. For sure, naiinis na si Cindy sa peg ko na to kasi ito na lang yung inuulit-ulit ko sa kanya. Teka, nawala ako sa topic ah!

There's no harm in TRYING..

Yes, word of the day, TRYING :)

While on my way to Cainta, I received a text message from a familiar number, and it's from Joshua saying "Hi" while I replied "Hello". Up until now, I still find it weird that he still texts me almost every week and during my hospital duty days. I dont wanna assume but maybe, nakasanayan na lang siguro talaga niya akong i-text. Ako lang naman kase hindi nagtetext sa kanya. Nung mga panahon na galit ako sa kanya, I tried my very best not to miss him though I do. Nung kelangan ko ng makakausap gaya ng mga pag-uusap namin dati, dinadaan ko na lang sa blog, diary, or kinukwento ko na lang sa mga friends ko. Hirap lang i-explain but iba pa rin siya eh. Okay, to make things clear as early as now, I don't have feelings for him anymore. K. So, ayun nga, tinanong niya ako kung bakit di pa ako nagsu-Sun, then sabi ko, hinihintay ko pa yung tawag ni Papa. And sabi niya, "ah okey ingat", and I replied "K" then after few minutes I texted him " Paki-erase na lang number ko ah".

Habang nasa byahe, iniisip ko pa rin yung sinabi ko na burahin niya number ko sa phone niya. He should've done that nung nagalit ako sa kanya, there's no reason that he should text me again, and wala na rin siyang dapat i-explain dahil di naman talaga siya nag-explain. Inabot din ako ng almost a month to move on (yes, that's a much better word to explain everything), thanks to my friends who are always there to cheer me up, Cindy, Dairen, Yon, and my best-est seatmate JA (he knows everything! simula nung naghihinala pa lang siya about kay Joshua hanggang sa mga move on keme, alam niya). 

I won't deny the fact na super nagalit din ako sa kanya, (refer to Open Letter....) but I dont want to be 'bitter' forever. Gaya nga ng sabi ni JA sakin lagi "Alam mo, ang bitter mo!". Yes, bitter na kung bitter, pero I need to resolve things as early as now, habang may chance na maaayos pa. Yes, palagay ko,maaayos pa to given na he still trying to reach out to me, still communicating (though I always reply him lamely), and he wants me to be one of his best friend. I told him that it will take time for me to accept his friendship, yet he answered me that he's willing to wait until I fully accept his sorry. Marami akong nababasa na I should resolve my problems or conflicts, pero huli na nung nag-sink in na sakin. Siguro, I should start fixing things.. 

Me: (Kunwari GM) "Since ayaw ni Papa na mag-change ako ng number for the lone reasen na hindi raw niya alam kung paano tumawag sa sun, looks like I'll be using this number forever. Kindly save it again kids and text me if you want :) "
Him: Kids?
Me: haha, other name for guys :)
Him: Ah..
Me: haha, aga ata ng gising mo ah
Him: oo nga.. Aga ng practice eh.. OTW pa lang ako. haha
Me: ah ingat! Maaga akong nakauwi galing duty kaso di pa ako inaantok :D good luck sa practice.
Him: Ahhh kaen ka na. Ok salamat. Namiss mo ako? haha
Me: Nakakain na 'ko, busog nga eh. Nag-mcdo ako bago umuwi :) haha, kapal! Pasalamat ka wala akong kakwentuhan. [leche, lakas ng tama nung loko, asaness siya!]

 Him: Ahh.. Hanep mcdo pa sya ah. haha.. talaga lang huh? So di mo pala ako namiss. Namiss kasi kita eh. Oha. Hahaha [kapal neto ah! amfeeling, shet!]

 Me: haha, eh gusto ko kasi breakfast nila dun though magastos lang :) Loko, as if naman. Wala ka lang kase kakwentuhan kaya ganun.

Him: Ahh.. Sabagay! Ngek, kaw na nga lang nirereplyan ko eh. Oha, bat mo pala ako dinelete sa fb? haha, ano ba yan Miho. hehe [Leche, sinama pa Miho]

Me: Anung ako lang nirereplyan mo? SAUCE! Edi i-add mo na lang ako ulit. Wala namang matinong makikita sa fb ko eh..

Him: Wala! nevermind. Ngek.. Kaw nag-delete, ako mag-aadd? Haha, ayos.. Kaw bahala.. Ge dito na ako. Brb

Me: Eh alangan naman na ako nagdelete tapos ako mag-aadd ulit. Sounds crazy. Haha. Good luck!

Him: Ok. Kaw bahala. Sige Thanks.

Medyo matino na rin kami mag-usap ngayon compared last month, na parang wala kaming ka-gana gana sa buhay, tapos ang lame pa sumagot at parang pareho lang kaming galit sa mundo.. Masasabi ko namang okey na yung ganito. He's still a friend, and this month marks our 1st year as friends (Nov 2010 ko siya nakilala and, Nov 29 kami unang nagkita. Yes? naaalala ko?). He just failed me once, but he gave me numerous smiles, laughs and motivation. I just hope this will turn out well. Ayoko na ng may nakakasamaan ng loob, or it was just only me na masama ang loob. Oh well, 32 days before christmas, dapat good girl na ako :)

There's no harm in TRYING. Yeah, no harm talaga. Good thing I tried to be good to him this time, and ganun din naman siya. Good luck to us.