2.0

Sorry kung hindi organized tong post ko. Di lang talaga maayos ang diwa ko.

Siguro isa sa mga weakness ko eh yung pinapakita kong di ako apektado kahit na apektado talaga ako. To some, sign of strength yun, pero sakin hindi. Ewan ko ba, I easily get hurt. Feeling ko tuloy balat sibuyas ako pero tina-try ko maging balat-bayawak.

-----

Two days na  akong absent sa review. Seriously, tamad na tamad na tamad na ako, pero takot naman ako bumagsak. Ano na Lhea? gusto mong maging topnotcher pero anong ginagawa mo? Gusto ko na magpahinga, feeling ko pagod na pagod na ko. Gusto ko munang lumayo sa Manila, lumayo sa social networking sites at mamuhay uli gaya ng dati.

------

Aminado akong inggit na inggit sa mga high school classmates ko na may jowa na ngayon. Pero wala tayong magagawa eh, aral muna bago ang lahat. Tapos eto na naman yung rule na bawal mag-jowa hanggat wala pang work. Why so harsh? Hay, since mabait akong bata, all I have to do is to follow orders. Well, medyo partly nanghihinayang ako. Andami kong tinanggihan (taray! marami!) dahil sa isang personal reason maliban sa studies ko. Di rin ako nagsisi na tumanggi ako dahil sa studies, pero yung sa isa pang personal reason, medyo mali lang talaga. Hindi kasi tama na ireserve mo yung sarili mo para sa iba. In that way, nagiging selfish ka lang,

------

Very wrong lang na may nami-miss ako ngayon. Ewan ko kung bakit ganun. Ilang beses ko na sya naiisip mula kahapon. Siguro dahil sa alam kong maiintindihan nya ko kasi nung mga panahong feeling ko eh down ako, isa sya sa mga umintindi at nakinig sakin. Gusto ko lang batiin si "motivation", hello there! I miss you (tapos sasabihan mo kong malandi. Bwiset!). 

----

This is for Cindy!

Pa-espesyal ka ha! Okey, binasa ko kasi yung old posts mo, and I got my name mentioned there! HOHO.
Ako yung may "(.....)" ha!

March 20, 2012 (This is sooo tagal na ha!)

To Lhea, ikaw talaga eh. Alam mo yan, from the start ikaw yung gusto ko maging SE sa ating dalawa for the reason you are more experienced, more vocal and the like.  Yung naging OIC ka, you did gave your best and I saw how you wanted our section to change, to beat the deadlines and all. For if it was not because of your schedule, I know you will be able to accomplish it.  But anyway, ikaw pa rin ang takbuhan ko alam mo yan. :)

Okey, after one year, tatapusin ko na po ang issue na 'to. Charot! Hahaha, nasa kadaldalan pala ang pagiging SE. Bat di ako aware? Hihi. Uy ha! Ang hirap maging OIC no! Lalo na ang maging OIC ng isang tao. Mantakin mo yun, ikaw lang ima-manage ko? Ansabi naman na dalawa lang tayong writers nun? Palitan ng covers sa isang araw :D At ang di ko bet sa pagiging OIC eh ang mag-edit, kaya diretso na kay June Ace ang articles natin :)) Tapos naging OIC na naman ako nitong term mo? Hala, favorite nyo talaga ako maging year-ender OIC eh no. Kfine, buti na lang eh maaasahan ang mga bagong Sports kids kaya di ako na-haggard masyado, maliban lang sa iilang sakit-ng-ulo moments, but tapos na yun, na-settle ko na bago ako finally umalis. Hihihi. At ansabe nung takbuhan? Parang nagchichismisan lang tayo na "Kumusta na puso mo?" Ay lechugas na tanong yan! :D Ayun, congrats satin at natapos natin ang year na to with a "BANG!" Uhh, di ko naimagine na magiging ganito tayo ka-dikit, na mas dikit pa nung 2nd year- 1st sem. Haha. Ayan, text-text din ha! :)) Uhh, I love you Cindy!

(I think I also deserve a solo post in your blog too! Any, suggestion lang :)) )

Dot. Dot. Dot.

33 days to go, BOARD EXAM na. Seriously, parang di ko pa kaya mag-exam. Ang hirap pala mag-review! Jusko. Kaso iniisip ko na lang na "Lhea, kung na-survive mo yung 4 years sa Nursing, 2 months na review pa kaya?" Pero yung totoo, parang gusto kong di na muna mag-take, kaso sayang. HELLO! Effort na effort kaya ako mag-ayos ng PRC cases ko tapos mag-file sa PRC! Wow ha.

Eto, seryoso na talaga. Ang hirap eh, as in. Actually gustong-gusto ko talaga sabihin to sa isang tao kaso di ko alam kung kanino ko sya isi-share (Okey, naisip ko na, si Lola!). Unang-una, naiisip ko na baka bumagsak lang ako kasi hindi ako handa. Seryoso, as in hindi talaga. At pangalawa, feeling ko may kulang sakin.

Thank you pala sa mga taong nagmo-motivate sakin mag-aral, mag-review, at i-TOP ang board exam. Kayo na lang talaga ang dahilan kung bakit ko ginagawa to maliban sa parents ko at sa dream ko maging registered nurse. Salamat dahil naniniwala kayo sakin na kaya ko, na matalino ako, at lahat-lahat na.

Kaso isa lang talaga yung gusto ko eh, gusto ko ng magulang sa tabi ko. Yeah, parent. Well, sa lahat ng parent ko, si Papa lang yung malamang na makakasama ko in the coming weeks (well depende pa kung dito sya sa apartment ko magsstay or dun sa Alabang). Pero di eh, ibang magulang yung kelangan ko, si Nanay kasi yun. Gusto ko ng pinipilit ako na mag-review, magising ng maaga (dahil madalas akong absent sa review), at pinapagalitan ako. Siguro yung care and concern talaga yung nami-miss ko, maliban pa dun sa mga paglalambing ni Nanay sakin. Hay, miss ko na talaga sya eh. Every night na lang akong umiiyak kasi nami-miss ko na sya, at kelangan ko sya sa mga panahong ito kaso wala na sya eh. Medyo hindi okey para sakin tong pag-eemote kasi mas made-depress pa ko. Ako na lang mismo sa sarili ko yung nagsasabi na "Wag ka nga magdrama dyan, makakasama lang yan", "Pumasok ka nga!" (Okey, ang drama-drama ko. Very wrong)

Hay. (On the lighter side! Di na ko magdadrama!) Nitong mga nakaraang araw, may isang tao na feeling ko eh "sinapian" ni Nanay. Well, friend ko naman kasi to, so malamang eh mangungumusta sa pagre-review ko. Kaso nung huli eh pinapagalitan na ko. "Di ka nga umiinom, babad ka naman ata sa tv." Nakakaloka, magagalit, tapos magtatampo. Aynako. Tapos nung Saturday, muntikan na ko atakihin sa puso dun sa text nya na "Hoy ikaw ha. Tumakas ka sa review kanina." HAHAHA. Actually di ako tumakas, wala akong pera pang-enrol para sa Critical lecture namin that day. Since ayoko naman ma-bano sa bahay at para isabay ko na sa pagpunta ko sa puntod ni nanay eh nanuod na rin ako ng game sa San Juan Arena. Pagkagising ko the next day, nagtext sya ng "Galingan mo :)" Nakaka-empower eh no! Hulaan nyo na lang kung sino ang taong to kasi malamang eh mahuhulaan nyo. Ayun, we don't text or talk (or tweet!) a lot, pero kasi malaking bagay na sakin yung mga bagay na nagpapaalala sakin kay Nanay (na ginagawa nya), and thank you kasi in times like this, mga kaibigan ko talaga yung masasandalan ko. 

Malalampasan ko rin tong board exam na to. Sana bigyan ako ni Lord ng tibay ng loob and sharp memory para mai-top at mai-pasa ko tong NLE. Aba! Walang masamang mangarap na maging topnotcher no. Pangarap kong mailagay yung pangalan ko sa tarpaulin sa tapat ng Tech Bldg tapos mai-feature sa Advocate! Oh yeah! Ayoko muna mag-wish masyado kay Lord, masyado na kasing marami yung hiniling ko sa kanya. Matapos lang tong NLE na to! :))

Good luck Lhea! Panindigan mo yang FUTURE NURSE LEI mo ha!

Tapatan 2013

And I'm going to tell him that I like him.

There's no turning back, I need to do it now. At first,  I have no plans of telling him about it. But there's an internal struggle that I must release. Any, I wouldn't ask him anything, I'll just tell him that I like him. That's all.

Ever since, I never asked someone to like me back. I think it's pathetic and not nice to look at. Well, might be a case-to-case basis. Last October, I was able to settle my issues with Joshua, umm, as well as his issues too. I told him that I really like him, but I want to get rid of it because I want to move on. But one of the reasons why I'm still stucked because I still have a lot of unanswered questions. After our serious talk, I finally understood everything. And just like old friends, we tease each other about our craziness. That's it, no dramas and all chuchus.

This time, it'll be different. I'll be confronting someone whom I consider as one of my closest guy friends in college. My partner-in-cover, my instant companion, and an elder brother that I consult with some serious matters. This second sem, I always think twice whether to tell him about it or not. But whenever my friends teases me, I feel like he already knows about it, and he did! I always prayed that he wont act awkward whenever Im around because it'll definitely hard for me to approach him. Knowing that our sections are tag-teams, we will surely be inseparable during our covers. But few months ago, I started to act strangely whenever he's around. Like when he enters or exits the office, I try not to look or notice him. And I rarely talk to him whenever we're inside the office. IDK, maybe my hormones are just acting up. Lately, aside from acting strange, I felt something gushing in my blood. Some kind of energy, neurons, or whatever you call it that makes me feel,.... jealous. HAHAHA, you read it right! I know it's really bad, but that's what I feel. I dont tell anyone about it, and I always try to swallow it up, and ignore it as much as I can. HAHAHAHA. Braaaave! LOL

Moving on, I'll just tell about it then.... ding! Okey, move on! hahahaha

Graduating :)

And YES! I'm graduating! :))

If only i can scream at the top of my lungs here at my apartment, I would definitely say, IM GRADUATING, BITCH! LOL. Actually, I'm nervous that I'll get a failing mark in NCI since I rarely attend my classes (dahil uma-aura!) and I'm so goddamn bored and lazy. Any, I still got 3.0. Thank you so much Sir Quijencio and Sir Nonog, special mention to Sir Rasos who gave me an special exam because I wasn't in his class when he gave the exam (because it's my birthday). Good thing, there are also some students who missed his exam, so he made another set and let us took it. yeay!

After 4 years of hard work, I can say that I deserved everything I got here. FEU taught me to be competitive. I'll never forget when I got that third place in a uni-wide Filipino essay writing contest, and won the best poster presentation in nursing practice that bested other schools. Aside from that, our thesis belongs to Top 10 researches in our batch. Yeay!

Though I've been through ups and downs, I learned to stand still and face a new semester positively.

For now, I have to enjoy my remaining days in school. I'll definitely miss every inch, and dust of FEU :)

#ICAPSLOCKMOPARAINTENSE

These past few days, di ko maintindihan sarili ko. Ewan ko ba kung anong nangyayari sakin? Signs of aging na ba to or what?

Earlier, asa duty ako sa QI. I seem so okay naman pero nung dumating ako ng FEU, I don't know what happened. Bigla na lang akong nagbehave na parang wala sa sarili, KJ. 6pm ako dumating sa school tapos mga 6:20 lumabas ako sa EB pav at natulog. Sakto nagising ako eh 7:30 na then bumalik nung andun na si Janice. Asa office nun ang Sports (cindy, rogie, rj), Photos (armen, marione), EB (jerome, etc). Low-pitched pa naman boses ko kanina tapos sabay sabi na "Tara, uwi na tayo (Janice). Mata-traffic pa tayo" sabay labas. So nagmukhang nag-walk out ako, na kung ide-describe ni Jerome ay "storm-out exit." Actually I don't mean to do that "storm-out exit" thing, kaso feeling ko I'm in an awkward situation na di ko maintindihan. Since asa labas na ko, diretso CR na lang ako nun. And napagtanto ko na ang bobey ko for leaving the office like that. Ano na naman ba pumasok sa utak ko? Kumu-quota na ko sa pagiging bobey. Bumalik lang ako ng FEU para may makasamang mag-milk tea sa Moonleaf. Tapos nung inaaya na ako ni Don, ayoko pang sumama. "What's going on, Lhea?" tanong ni Facebook. Nung pauwi na, ganun pa rin ako, walang pagbabago.

pagdating ng apartment, napahiga na lang ako. Super blanko utak ko. Ewan ko ba? Napa-facebook na lang ako sabay nood ng 2012. I even texted Joshua pa pala, telling that I'm not okay (well, as if he really cares, or wala na namang load since single na naman ang lalaki). Si Jerome lang talaga yung naglakas-loob na nagtanong sakin tungkol dun sa ganap ko kanina. Hayy. I even shared some hints in Twitter that Im not okay. Minsan kasi pag nasanay na yung ibang tao na lagi kang okay, di na rin nila namamalayan kung kelan ka hindi. It happens to me all the time. Sometimes I really hate people na nandadamay ng kabadtripan nila sa mga taong walang alam. Well in my case, I'm having this internal struggles that i cant even explain.

Super pili lang ata mga nakausap ko ng medyo matino tonight. Yung iba, one-liner reply lang, yung iba trip ko lang replyan, may mga importante lang talaga, etc. Nagtext si JH dahil dun sa 2012 at resmet nya, na nireplyan ko lang ng isang nursing-related thing, si Ate Chin na iniisip na baka hormonal imbalance lang ang ganap ko, at si tito June Ace na gusto kong makausap kasi andami ko ng utang sa kanya :)))

May mga bagay pa akong ayaw ko pang i-share dito kasi baka matingnang rason kung bakit ako nagkakaganito (which is, di ko alam kung related ba o hindi).

Hayy, sana hormonal imbalance lang to, sana normal lang to. Siguro stress lang o kung ano pa man. hayy.

When awkwardness strikes

Kung kelan matutulog na ko, dun na naman ako nagka-urge mag-blog. Anyway, fast post lang kasi ayokong ma-BV til tomorrow and I still have a lot of work to do.

I hate myself for having this awkward feeling sa taong super dalas ko kasama. Well, he already knows about "it", so since kanina yung 1st time na nagkita kami ngayong pasukan, nagaganap na naman yung peg ko nung November na "walang-pansinan-kasi-wala-naman-akong-sasabihin" or yung "so-ano-naman-kung-andyan-ka?-so-kelangan-may-sasabihin-ako?". Ayan na naman tayo sa pride or pagiging overthinker ko. HAHA, kaya natalo kami sa Advolympics kasi masyado kaming nag-iisip sa isang petty na bagay. Moving on, pinansin ko lang sya dun sa haircut nya (MADAYA!), tapos after nun, puro indirect convo na.

Feeling ko nagiging scripted na galaw ko. Im too conscious of my actions. Hello? may huhuli ba sakin kung tatawa ako ng malakas? Since di ko na rin gusto yung ganap eh kinausap ko na si Don at inaya ko sya sa quad. Isang factor kaya nagiging awkward ako ay dahil sa pang-aasar nung mga kasamahan ko. It's okay na magloko-loko pero wag naman yung andyan yung tao. Tama si Don na kapag over na, kelangan eh kausapin mo na yung taong concerned para matapos na. Im not comfortable anymore. And besides, since he knows about it, baka may maisip sya. Ugh, im overthinking again! Stop it Lhea.

Pwede pang lumala tong awkwardness sa loob ko since I wont be seen in action sa school for almost 5 days. Asa school lang ako every Wed (free day nya) and Thursday (6pm naman labas nya). So wala talaga akong oras to fix this awkwardness. Ayokong mauwi sa impaired friendship to, pero.... Ugh, ang hirap ikwento dito sa blog eh. BASTA!