Kung kelan matutulog na ko, dun na naman ako nagka-urge mag-blog. Anyway, fast post lang kasi ayokong ma-BV til tomorrow and I still have a lot of work to do.
I hate myself for having this awkward feeling sa taong super dalas ko kasama. Well, he already knows about "it", so since kanina yung 1st time na nagkita kami ngayong pasukan, nagaganap na naman yung peg ko nung November na "walang-pansinan-kasi-wala-naman-akong-sasabihin" or yung "so-ano-naman-kung-andyan-ka?-so-kelangan-may-sasabihin-ako?". Ayan na naman tayo sa pride or pagiging overthinker ko. HAHA, kaya natalo kami sa Advolympics kasi masyado kaming nag-iisip sa isang petty na bagay. Moving on, pinansin ko lang sya dun sa haircut nya (MADAYA!), tapos after nun, puro indirect convo na.
Feeling ko nagiging scripted na galaw ko. Im too conscious of my actions. Hello? may huhuli ba sakin kung tatawa ako ng malakas? Since di ko na rin gusto yung ganap eh kinausap ko na si Don at inaya ko sya sa quad. Isang factor kaya nagiging awkward ako ay dahil sa pang-aasar nung mga kasamahan ko. It's okay na magloko-loko pero wag naman yung andyan yung tao. Tama si Don na kapag over na, kelangan eh kausapin mo na yung taong concerned para matapos na. Im not comfortable anymore. And besides, since he knows about it, baka may maisip sya. Ugh, im overthinking again! Stop it Lhea.
Pwede pang lumala tong awkwardness sa loob ko since I wont be seen in action sa school for almost 5 days. Asa school lang ako every Wed (free day nya) and Thursday (6pm naman labas nya). So wala talaga akong oras to fix this awkwardness. Ayokong mauwi sa impaired friendship to, pero.... Ugh, ang hirap ikwento dito sa blog eh. BASTA!
No comments:
Post a Comment